కేరళలో పారిశ్రామిక భయం.. ఎందుకంత వెనుకబాటు?

(చాకిరేవు)

చాలా సార్లు ఓ మలయాళీ స్నేహితుడు నాతో గంటల పాటు చర్చించేవాడు. ఒక పరిశ్రమ పెట్టి, దివాళా తీసి మూసేసి పోవాలంటే కూడా మా కేరళలో కష్టం అని, మీ ఉమ్మడి ఆంధ్రాలా ఎప్పుడు మా రాష్ట్రం బాగుపడుతుందో అని. “ప్రపంచంలో ఏ మూలకు వెళ్ళినా ఒక మలయాళీ ఉంటాడు” అనే సామెత పుట్టింది కూడా ఇక్కడి వలసల నుంచే. కేరళ… దేశంలోనే అత్యధిక అక్షరాస్యత, మెరుగైన ఆరోగ్యం, అత్యల్ప పేదరికం ఉన్న రాష్ట్రం. సామాజిక అభివృద్ధిలో అగ్రస్థానంలో ఉన్నప్పటికీ, పారిశ్రామికంగా మాత్రం వెనుకబడి ఉంది.

ఈ విరుద్ధాంశం (Paradox) వెనుక బలమైన కారణాలు ఉన్నాయి. ఆంధ్రప్రదేశ్, తెలంగాణ, తమిళనాడు వంటి పొరుగు రాష్ట్రాల్లో పరిశ్రమలు వెలుస్తున్నా, కేరళ మాత్రం పెట్టుబడిదారులకు ఎందుకు భయంగా ఉందనే దానిపై సమగ్ర విశ్లేషణ. కేరళలో పరిశ్రమల స్థాపనకు అడ్డంకిగా మారింది అక్కడి బలమైన, ఆదర్శాల కమ్యూనిస్ట్ కార్మిక ఉద్యమాలే. 1922లోనే మొదలైన పోరాటాలు, 1930ల నాటికి కమ్యూనిస్ట్ నాయకత్వంలో బలమైన వర్గ స్పృహ (Class Consciousness) ను సంతరించుకున్నాయి. ఇతర రాష్ట్రాల్లో లేని విధంగా, ఇక్కడి కార్మిక సంఘాలు కేవలం వేతనాలు పెంచాలని కోరడమే కాకుండా, పెట్టుబడిదారీ వ్యవస్థనే కూలదోయాలనే భావజాలంతో పోరాడాయి.

చారిత్రక పున్నప్ర-వయలార్ తిరుగుబాటు వంటి ఘటనలు కార్మికుల వ్యవస్థీకృత శక్తిని చాటాయి. కార్మికుల డిమాండ్లు యజమానులకు చర్చల ద్వారా పరిష్కరించుకోలేని అస్తిత్వ సవాళ్లుగా మారాయి. 1948లో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీపై నిషేధం ఉన్నప్పటికీ, పోరాటాలు ఆగలేదు. ఆ ఆందోళనల కారణంగానే, కొల్లం కేంద్రంగా ఉన్న జీడిపప్పు శుద్ధి కర్మాగారాల యజమానులు తమ కార్యకలాపాలను పూర్తిగా పొరుగున ఉన్న తమిళనాడుకు తరలించారు. కార్మిక ఆందోళనలు, అధిక వేతనాల నుంచి తప్పించుకోవడానికే ఇది పారిశ్రామిక రంగంలో జరిగిన మొదటి వ్యూహాత్మక పలాయనం.

ఇక 1957లో దేశంలోనే మొదటిసారిగా కేరళలో ప్రజాస్వామ్యబద్ధంగా కమ్యూనిస్ట్ ప్రభుత్వం ఏర్పడినప్పుడు, ప్రభుత్వం అమలు చేసిన కార్మికుల సంక్షేమ చట్టాలు (కనీస వేతనాలు, ప్రసూతి సెలవులు వంటివి) పెట్టుబడిదారులకు శత్రుపూరితంగా కనిపించాయి. ఫలితంగా, దేశీయ, విదేశీ పెట్టుబడులు రాష్ట్రం నుంచి వేగంగా వెనక్కి మళ్లాయి. కేరళ కార్మిక మార్కెట్‌లో వేతనాలు జాతీయ సగటు కంటే 150 శాతం వరకు ఎక్కువగా ఉన్నాయి. శ్రమపై ఆధారపడే (Labor-intensive) వస్త్రాలు, కొబ్బరి పీచు పరిశ్రమలు అధిక వేతనాల భారాన్ని మోయలేక, తక్కువ వేతనాలున్న పొరుగు రాష్ట్రాలకు తరలిపోయాయి. అంతేకాకుండా, భూ సంస్కరణల చట్టాలు, వరి పొలాల పరిరక్షణ చట్టాలు పారిశ్రామిక అవసరాలకు భూమిని సేకరించడాన్ని కష్టతరం చేశాయి.

లైసెన్సుల కోసం బహుళ ప్రభుత్వ శాఖల చుట్టూ తిరగాల్సిన రెడ్ టేప్, ప్రైవేట్ సంస్థల పట్ల ప్రభుత్వ యంత్రాంగంలో ఉన్న అనుమానం పారిశ్రామిక వాతావరణాన్ని దెబ్బతీసింది. ఇటీవల, కిటెక్స్ గార్మెంట్స్ సంస్థ ప్రభుత్వం నుంచి వేధింపులు ఎదుర్కొన్నామని ఆరోపిస్తూ తమ పెట్టుబడిని తెలంగాణకు తరలించడం ఈ సమస్యకు తాజా ఉదాహరణ. పరిశ్రమలు లేకపోవడం, ఉద్యోగావకాశాలు తగ్గడం వల్ల కేరళలోని యువత, కార్మికులు ఉపాధి కోసం పెద్ద ఎత్తున గల్ఫ్ దేశాలకు మరియు ఇతర రాష్ట్రాలకు వలసలు పోయారు. ఈ వలసల కారణంగానే కేరళకు కోట్లాది డాలర్ల రెమిటెన్స్‌లు వచ్చాయి.

ఈ డబ్బు వేతనాలను, భూముల ధరలను పెంచి, స్థానిక ఉత్పత్తిని దెబ్బతీసింది. దీనినే ఆర్థికవేత్తలు డచ్ డిసీజ్ ప్రభావం అని అంటారు. ఈ వలసల ఫలితంగానే కేరళలో పెద్ద సంఖ్యలో ఖాళీగా ఉన్న ఇళ్లు (‘Ghost Houses’) ఏర్పడ్డాయి. ప్రవాస కేరళీయులు (NRKs) ఇక్కడ ఇళ్లు కట్టుకున్నా, విదేశాల్లో ఉంటూ వాటిని నిరుపయోగంగా వదిలేయడం ఈ పరిస్థితికి దారితీసింది. ఇటీవల ప్రభుత్వం ఈ ఖాళీ గృహాలపై అదనపు పన్ను విధించాలని ప్రయత్నించినా, NRKల నుంచి వచ్చిన వ్యతిరేకత, రెమిటెన్స్‌ల ప్రాముఖ్యత కారణంగా ఆ ప్రతిపాదనలు చాలాసార్లు వెనక్కి తగ్గాయి.

కేరళలో పరిశ్రమల కొరత అనేది కేవలం పొరపాటుగా తీసుకున్న పాలసీ నిర్ణయం కాదు. ఇది కార్మికుల సంక్షేమం, భూ సంస్కరణలు, పర్యావరణ పరిరక్షణ వంటి వాటికి పెట్టుబడిదారీ లాభాల కంటే అధిక ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలని కేరళ సమాజం తీసుకున్న సామాజిక ఎంపిక యొక్క పరిణామం. ఈ ఎంపికే నేడు పరిశ్రమలను పారదోలి, యువతను వలసలు పోయేలా చేసి, ఇళ్లను ఖాళీగా ఉంచేలా చేసింది. అయినప్పటికీ, కేరళ నేర్చుకున్న సామాజిక పాఠాలు దేశానికే ఆదర్శం, కానీ ఈ పాఠాల ధరను పారిశ్రామిక వెనుకబాటు రూపంలో చెల్లించక తప్పడం లేదు.