ఆంధ్రప్రదేశ్ రాజకీయ యవనికపై కనిపిస్తున్న రెండు భిన్న దృశ్యాలు కేవలం ఇద్దరు వ్యక్తుల గాథలు మాత్రమే కావు; అవి ఒక సమాజం యొక్క పరివర్తనకు, పాలన అందించే ధైర్యానికి అద్దం పడుతున్నాయి. ఒకప్పుడు నిస్సహాయతతో నిండిన ‘ఆరుద్ర’ వేదన… నేడు ‘పునర్వికకు’ లభించిన అభయం—ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం మన పాలకుల పనితీరును, సమాజపు ఆలోచనా దృక్పథాన్ని స్పష్టం చేస్తోంది.
ఒకటి నిస్సహాయత: అణచివేత ఉన్నచోట మౌనం!
గతంలో కాకినాడకు చెందిన ఆరుద్ర అనే తల్లి తన బిడ్డ ప్రాణం కోసం పడిన ఆవేదన ఒక చేదు జ్ఞాపకం. తన సొంత ఆస్తిని అమ్ముకోవడానికి కూడా ‘అధికార’ అండ కలిగిన శక్తులు అడ్డుపడితే, ఆ తల్లికి దిక్కులేకపోయింది. అప్పటి ముఖ్యమంత్రి జగన్ నివాసం చుట్టూ కాళ్లరిగేలా తిరిగినా, ఆ ఇనుప కంచెలు ఆమె గోడును వినలేదు. చివరకు సీఎం జగన్ క్యాంప్ ఆఫీస్ ముందే ఆత్మహత్యాయత్నం చేసిన తర్వాతే ప్రభుత్వం కదిలింది. అయినా ఆమెకు పూర్తి స్థాయిలో సాయం అందలేదని, అధికారులు అడ్డుకున్నారని ఆమె ఆ తర్వాత కన్నీరు మున్నీరు కావడం మనం చూశాం.
పాలనలో పారదర్శకత లేనప్పుడు, కింది స్థాయి అధికారులు బాధ్యతారాహిత్యంగా వ్యవహరించినప్పుడు సమాజం కూడా నిస్సహాయంగా మిగిలిపోతుంది. ఆరుద్రకు జరిగిన అన్యాయం చూసి కూడా ఎవరూ ముందుకు రాలేని పరిస్థితి నాటి ‘భయానక’ వాతావరణానికి నిదర్శనం.
పాలకుడు ముందుంటే.. ప్రజలు వెంటే!
నేడు కర్నూలు చిన్నారి పునర్విక విషయంలో కనిపిస్తున్న దృశ్యం పూర్తి భిన్నమైనది. ₹16 కోట్ల ఇంజక్షన్ కోసం ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబం పడుతున్న తపనను చూసి సమాజం అండగా నిలిచింది. మంత్రి నారా లోకేష్ బాధ్యత తీసుకుని, “నేనున్నాను” అని భరోసా ఇచ్చి ₹6 కోట్లు ప్రకటించడం కేవలం ఒక ఆర్థిక సాయం మాత్రమే కాదు, అది ప్రజల్లో ఒక ‘సానుకూల విప్లవాన్ని’ సృష్టించింది.
నాయకుడు స్పందిస్తే, ప్రజలు ఏ విధంగా మహా సైన్యంలా మారుతారో పునర్విక ఉదంతమే నిదర్శనం. ₹10 కోట్లు సామాన్యుల నుండి వసూలు కావడం అనేది, ప్రస్తుత ప్రభుత్వ హయాంలో నెలకొన్న ‘భరోసా’కు గుర్తు. “న్యాయం జరుగుతుంది” అనే నమ్మకం ఉన్నప్పుడు సమాజం కూడా తన మానవత్వాన్ని చాటుకోవడానికి వెనుకాడదు.
నాయకత్వం ఉదారంగా ఉన్నప్పుడు సమాజం కూడా ఉదారంగా మారుతుంది. పునర్విక కేసు P4 (Public-Private-People Partnership) మోడల్కు ఒక అద్భుత ఉదాహరణ. భాగస్వామ్యంతో అందరూ కలిసి ఒక బిడ్డ ప్రాణాన్ని కాపాడటం కోసం ముందుకు రావడం మంచి పరిణామం.
ఒకప్పుడు ఆరుద్ర తన హక్కు కోసం ఆత్మహత్యకు సిద్ధపడితే, నేడు పునర్విక కోసం లక్షలాది మంది ప్రార్థిస్తూ, సాయం చేస్తూ ఒక ఆశావహ దృక్పథాన్ని చాటుతున్నారు. ఈ తేడానే మార్పుకు అసలైన కొలమానం.
పాలకులు సామాన్యుడికి చేరువగా ఉన్నప్పుడు, అన్యాయంపై తక్షణమే స్పందించినప్పుడు సమాజంలో భయం పోయి భరోసా వస్తుంది. ఆరుద్రకు జరిగిన అన్యాయం ఇంకెవరికీ జరగకూడదు. పునర్వికకు దక్కిన అభయం ప్రతి పేదవాడికి అందాలి. రాజకీయ రంగులు ఏవైనా కావచ్చు… కానీ ఒక బిడ్డ ప్రాణం పోతున్నప్పుడు కులమతాలకు, పార్టీలకు అతీతంగా స్పందించే గుణం మనలో ఉండాలి. ఆరుద్రకు అందని న్యాయం, పునర్వికకు లభించిన అభయం… ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న దూరాన్నే పాలకులు తగ్గించవలసి ఉంది.
అధికారం అండగా ఉండాలి, వ్యవస్థలు ఆదుకోవాలి, మానవత్వం వెల్లివిరియాలి!
About the Author
