వినాశకాలే విపరీత బుద్ధిః

దేవుళ్ల కోసం గళం ఎత్తుతామా లేదా అనే మన భక్తికి కూడా పరీక్షే!

హిందూ పురాణాల ప్రకారం, శివుడు మరియు విష్ణువు ఇద్దరితోనూ తలపడిన రాక్షసులు కొందరు ఉన్నారు. ప్రధానంగా ఈ ముగ్గురి గురించి చెప్పుకోవచ్చు:

1. గజాసురుడు:

ఈ రాక్షసుడు బ్రహ్మ దేవుడి నుంచి అపారమైన వరాలు పొంది, అహంకారంతో దేవలోకాన్ని హింసించేవాడు.

విష్ణువుతో: గజాసురుడిని అణచడానికి విష్ణుమూర్తి ప్రయత్నించగా, గజాసురుడు తన భక్తితో విష్ణువును మెప్పించి, ఆయనను తన ఉదరంలోనే ఉండిపోమని కోరుతాడు.

శివుడితో: విష్ణువును విడిపించడానికి శివుడు ‘గంగిరెద్దుల వాడి’గా వచ్చి, గజాసురుడిని తన నాట్యంతో మురిపించి సంహరిస్తాడు. చనిపోయే ముందు గజాసురుడు తన శిరస్సు లోకపూజ్యం కావాలని కోరగా, శివుడు ఆ తలను వినాయకుడికి అమరుస్తాడు.

2. జలంధరుడు:

సముద్రుడు మరియు గంగ కలియక వల్ల పుట్టిన వీడు అత్యంత శక్తివంతుడు.

శివుడితో: జలంధరుడు శివుడితో నేరుగా యుద్ధం చేస్తాడు. అయితే, జలంధరుడి భార్య బృంద యొక్క పాతివ్రత్య శక్తి వల్ల శివుడు కూడా అతడిని సంహరించలేకపోతాడు.

విష్ణువుతో: విష్ణుమూర్తి మాయాజాలంతో బృంద పాతివ్రత్యాన్ని భంగం చేస్తాడు. ఆ శక్తి క్షీణించిన తర్వాతే శివుడు తన పాదాంగుష్ఠంతో పుట్టించిన సుదర్శన చక్రంతో జలంధరుడిని అంతం చేస్తాడు.

3. బాణాసురుడు (హరిహర యుద్ధం):

శివకేశవుల మధ్య ప్రత్యక్ష యుద్ధం జరగడానికి కారణమైన రాక్షసుడు ఇతడు.

శివుడి పక్షం: బాణాసురుడు పరమ శివభక్తుడు. కృష్ణుడు (విష్ణు అవతారం) తన మనవడైన అనిరుద్ధుడిని రక్షించడానికి బాణాసురుడి కోటపై దాడి చేసినప్పుడు, తన భక్తుడిని కాపాడుకోవడానికి శివుడు అడ్డు వస్తాడు.

యుద్ధం: ఇక్కడ శివుడు, కృష్ణుడి మధ్య భీకర యుద్ధం జరుగుతుంది. దీనినే “హరిహర యుద్ధం” అంటారు. అంతిమంగా కృష్ణుడు బాణాసురుడి అహంకారాన్ని అణచి, శివుడి కోరిక మేరకు అతడిని ప్రాణాలతో వదిలేస్తాడు.

పురాణాల అంతరార్థం ప్రకారం శివుడు, విష్ణువు ఇద్దరూ ఒక్కటే. భక్తులను పరీక్షించడానికి లేదా లోక కల్యాణం కోసం వారు ఇలాంటి లీలలు ప్రదర్శిస్తుంటారు.

కలియుగంలో శ్రీ క్షేత్రాలైన తిరుమల మరియు శ్రీశైలంలో కల్తీ ప్రసాద అపచారాలను చేసింది కాక, రాక్షస ప్రవృత్తి గలవారు తిరిగి భక్తుల మీదే మాటల యుద్ధం చేస్తున్నారు. ఏడు కొండల్లో రెండు కొండలు మాత్రమే నీవి అన్న అహంకారుడిని శివయ్య తన నల్లమల పాదాల చెంత కూల్చి అహంకారాన్ని భస్మం చేశాడు.

అయినా ఆ పేరున పుట్టిన రాక్షస మంద నేడు ఏకంగా శివకేశవులు ఇద్దరితో పెట్టుకున్నారు. తమకు జరిగిన అపచారాలకు కలియుగంలోని ప్రజాస్వామ్య వ్యవస్థలు ఎలా స్పందిస్తాయో అని ఆ హరిహరులే వేచి చూస్తున్నారు కాబోలు. చిన్న చిన్న లోపాలతో మన వ్యవస్థలు విఫలమైతే, అంతిమంగా ఆ దైవమే నిర్ణయం తీసుకుంటుంది. ధర్మం దిగజారినప్పుడు, అధర్మానికి అంటకాగే కర్ణుడైనా నేలకూలక తప్పదు. అదే కర్మ సిద్ధాంతం. ఎవరి కర్మకు వారే బాధ్యులు.

“వినాశకాలే విపరీత బుద్ధిః” అన్నట్లుగా, వినాశనం దగ్గరపడినప్పుడు మనుషులు రాక్షస ప్రవృత్తితో ప్రవర్తిస్తారు. కానీ అంతిమంగా ధర్మమే జయిస్తుంది. భక్తుల ఆవేదన ఆ హరిహరులకు చేరకపోదు. ఈ విషయంలో సామాన్య భక్తులుగా మనం చేయగలిగే పోరాటం ‘ధర్మాన్ని విడవకుండా ఉండటం’ మరియు మన దైవాల కోసం గళం ఎత్తడం.

“ధర్మో రక్షతి రక్షితః” — ధర్మాన్ని మనం కాపాడితే, ఆ ధర్మమే మనల్ని కాపాడుతుంది.